Verslag Tienertoer | Arnhem, R'dam, A'dam, Maastricht

In de auto | Typisch Hollands uitzicht in het Openluchtmuseum | Iris | Geshopt @ Primark

Samen met Iris (misschien ken je haar nog wel als zondagblogster van Daily Noted of van haar eigen blog?) ben ik de afgelopen twee weken een paar dagen op tienertoer geweest. De NS had namelijk een actie speciaal voor jongeren van 12 t/m 18 jaar waarbij je drie dagen onbeperkt kon reizen voor € 33-,. We hebben o.a. een bezoekje aan Arnhem, Maastricht en de Primark gebracht!

Vorige week dinsdagochtend ben ik met mijn vader meegereden naar Iris toe, waar we om 9:08 uur de trein op A'dam CS namen richting Arnhem. Helaas regende het pijpenstelen, maar dat mocht de pret niet onderdrukken. We gingen namelijk - even heel cultureel doen- naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Het was op zich wel leuk, maar er liepen vooral kinderen en ouderen rond en tja rond half twee zijn we maar weer vertrokken ... naar de Primark in Rotterdam! Mijn aankopen zie je hierboven.

Station Maastricht | Gebakje eten op terras | Lisanne & Iris | Nieuwe Hollister winkel in Maastricht! (Helaas nog niet open.) | De Maas | Hele oude trein op de terugweg

Afgelopen maandag nam ik weer de trein richting Iris en zijn we 's middags naar de Albert Cuyp markt gegaan en hebben we gezellig wat gedronken en gegeten bij B&B Lunchroom (aanrader!). 's Avonds bleef ik bij haar slapen en de volgende ochtend kon de (bijna) drie uur durende reis naar Maastricht dan eindelijk beginnen.

Rond half 12 kwamen na een rustige treinreis op het station van Maastricht aan. Na een heerlijk gebakje op het Vrijthof zijn we de stad ingedoken en hebben we urenlang heerlijk geshopt. Vervolgens hebben we nog snel geluncht in een zijstraatje en ontdekten we een winkelcentrum met Zara, Xenos, Mango, H&M en ... Hollister! Naja, ik werd al helemaal hysterisch bij het zien van alleen al de naam, maar de winkel bleek dus nog in de stijgers te staan. Nog even wachten dus en de eerste Nederlandse Hollister winkel is een feit. Inmiddels sloeg de klok al vijf uur en zijn we richting het station gelopen na een geslaagd dagje Maastricht.

Op de helft van de treinreis scheidden onze wegen, maar donderdag zouden we nog een dagje gaan treinen. Zouden ja, want Iris was helaas ziek geworden waardoor dit niet meer door kon gaan. Jammer, maar gelukkig hebben we twee (vier met slapen erbij) hele leuke dagen gehad in Arnhem, Rotterdam, Amsterdam en Maastricht!

Heb jij ook 'getienertoerd'?

Iris' Column | De sociale piramide van de middelbare school

Iris, een vriendin van mij, gaat voortaan zo nu en dan een stukje op mijn blog schrijven. Iris heeft een aantal jaar in Engeland gewoond, maar is nu weer gezellig terug in Amsterdam.

- Notitie: Sommige gebeurtenissen zijn overdreven om het leesplezier te optimaliseren - 

Nu het schooljaar bijna is afgelopen voor de meesten onder ons, vond ik het volgende wel een mooi en bijpassend onderwerp: de sociale voedselpiramide van de middelbare school.

Ik heb niet ontzettend veelervaring met dit onderwerp; ik woon nog niet eens een jaar in Nederland. Maar wat vind ik er tot nu toe van?

Op mijn oude,ultra-Amerikaanse, school was het simpel. Je was populair, of je was het niet.Ikzelf had niet echt de behoefte om ‘erbij te horen’, terwijl anderen alles zouden doen om bij de elite te kunnen horen. Het populaire kliekje zat altijd aan dezelfde tafel in de pauze, en o-wee als je daar als ‘normaal persoon’ aanging zitten. Niet dat ze die tafel nodig hadden, de meisjes waren dun en aten(bijna) niet in de pauzes. Terwijl ik met mijn vriendinnen de kipreepjes naar binnen werkte, hadden de meisjes het aan ‘de’ tafel het over de nieuwe mascara van Chanel. De jongens waren nog erger, ze voelden zich als de Zeus van de lunch-ruimte en liepen dan ook zonder pardon langs de lange wachtrij, de kantine in. 

Ik vond het dus zwaar NIET oké, hoe dat ging op die rare, Amerikaanse school. Ik vroeg me af of dat ook zo zou gaan in Nederland, wat ik altijd als een sympathiek land had gezien vergeleken met Amerika. Maar ik had geen hoge hoop, dus op mijn allereerste middelbare schooldag, terug in Nederland (ik zat toen in de vierde), liep ik met een hangend hoofd de school in. Ik had zo’n verlangen naar een klas waar ik naast ieder iemand kon gaan zitten, zonder raar aangekeken te worden. 

En dat kreeg ik. Naja, soort van. 

Ja, je wordt raar aangekeken als je met sokken in sandalen naar school komt, maar: ja, het wordt geaccepteerd dat je geen merkkleding draagt. Ja, het is oké als je je volpropt tijdens de lunch (het is zelfs leuk als je iets uitdeelt). Nee, het is niet oké om je hoger voor te doen dan andere mensen in de klas. En nee, er is geen populair groepje. 

Natuurlijk heb je groepjes in de klas, het kan nooit zo zijn dat iedereen beste vrienden is met elkaar. Maar het is nog steeds zó verschrikkelijk anders; zó verschrikkelijk veel beter. Ik zou met gemak in een jogging broek naar school kunnen gaan, en niet raar aangekeken worden. 

Ik snap niet dat het in Amerika niet ook zo is. Het is zo gemakkelijk, accepteer andere mensen voor wie ze zijn, en iedereen is blij. Waarom zou het moeten uitmaken wat voor kleur nagellak je op hebt op donderdag? Waarom zou het moeten uitmaken dat die ene jongen naar klassieke muziek luistert terwijl jij het meer hebt op country? Wie heeft het bedacht dat er een streep moet worden getrokken tussen de mooie en normale mensen?

Dus, als je óóit (de kans is klein), naar een Amerikaanse high-school zou gaan, dan waarschuw ik je als je er graag bij wilt horen, is het niet leuk. Het voelt als een strijkijzer waar je niet onderuit komt. Blijf gewoon jezelf, en wees dankbaar met de mensen die jou accepteren om wie je bent, niet om hoe je eruit ziet.